Vandaag gebeurt het vaak dat een bedrijf dat een uitzendkracht wil aanwerven, eerst een hoge vergoeding tot soms wel 25.000 euro moet betalen aan het uitzendbureau. Die afspraken, die werknemers zelf meestal niet kennen, zorgen ervoor dat werkgevers afhaken en mensen geen vast contract krijgen, ook al doen ze hun job goed. Cd&v-Kamerlid en experte Arbeidsmarkt Nathalie Muylle diende een wetsvoorstel in om uitzendkrachten sneller te laten doorgroeien naar een vaste job, zonder misbruiken en mét duidelijke begrenzingen in wat kan en niet kan. “Uitzendarbeid zou een opstap moeten zijn naar een vaste job, geen blokkade,” zegt Muylle. “Maar vandaag zien we dat sommige uitzendkantoren buitensporige bedragen vragen, zonder duidelijkheid of grenzen. Dat is niet eerlijk en moet begrensd worden.”
Bedrijven of organisaties die een uitzendkracht na hun tijd als interimmers vast willen aanwerven, krijgen vandaag soms eerst een factuur van bedragen tot 25.000 euro voorgeschoteld. Omdat die afspraken vaak onbekend zijn voor de werknemer, blijft een vaste job uit, zelfs wanneer iemand eigenlijk beloond zou moeten worden voor goed werk. Cd&v-Kamerlid en experte Arbeidsmarkt Nathalie Muylle licht toe: “Dit is een wezenlijk probleem, zeker in de zorgsector. Stel dat je als uitzendkracht zes maanden als verpleegkundige in een ziekenhuis werkt. Je doet het goed en het ziekenhuis wil je vast in dienst nemen, maar dat kan pas na twaalf maanden, of er moet een schadevergoeding betaald worden aan het uitzendbureau. Dat bedrag loopt vaak op tot 20.000 of zelfs 25.000 euro. Dat is absurd, maar helaas geen fictief voorbeeld. Bovendien verschillen die regels sterk van ziekenhuis tot ziekenhuis: soms gaat het om 20 dagen, soms om 12 maanden. Die willekeur willen we wegwerken. Want waarom zou dat verschillen van plek tot plek, terwijl we werknemers net zouden moeten belonen voor goed werk?”
Cd&v wil daarom duidelijke en eerlijke regels voor uitzendkrachten invoeren. Zo stelt de partij duidelijk, afgebakende grenzen voor: zo’n afspraak mag voortaan hoogstens voor twee maanden gelden en mag nooit meer kosten dan twee maanden brutoloon. Ook moet alles zwart op wit staan en moet de uitzendkracht vooraf weten welke afspraken er bestaan. “Zo zou er in de voorbeelden hierboven al geen sprake meer zijn van dergelijke hoge sommen of lange wachttijden. Wat de incentive voor de werkgever groter maakt om effectief om de verpleegkundige effectief aan te werven. Bovendien weten beide partijen zo beter waar ze aan toe zijn”, verduidelijkt Muylle (cd&v).
Met dit voorstel wil cd&v ervoor zorgen dat uitzendkrachten meer kansen krijgen op een vaste job, werkgevers minder drempels ervaren om mensen aan te werven, en uitzendkantoren correct worden vergoed, zonder misbruik. “Dit gaat over gezond verstand,” besluit Muylle. “Wie goed werkt, moet kunnen doorgroeien naar een vaste job. Daar moeten regels bij horen die iedereen begrijpt.”